Je zou het jezelf nooit zo noemen. Burnout, dat is voor mensen die zestig uur per week werken en dan op een ochtend niet meer overeind komen. Niet voor jou. Jij bent gewoon moe. Jij hebt het gewoon druk. Jij bent gewoon moeder.
Maar ergens weet je ook: dit is niet normaal. Dit is niet hoe het moet voelen. Je staat op, je doet wat gedaan moet worden, je gaat weer slapen. En morgen hetzelfde. En overmorgen ook. En ondertussen wordt de tank steeds iets leger, en vul je hem nooit echt meer bij.
Dit blog is voor jou als je denkt dat je geen burnout hebt, maar diep van binnen weet dat er iets niet klopt.
Hoe burnout bij moeders er echt uitziet
Burnout bij moeders ziet er anders uit dan het klassieke beeld. Er is zelden het moment waarop je instort. Vaker is het een langzaam leeglopen. Een sluipend proces waarbij je steeds een beetje minder wordt van wie je was, zonder dat er één duidelijk kantelpunt is.
Je bent moe, ook na een nacht slapen
Niet de moeheid van een drukke dag. De moeheid die er al is als je je ogen opendoet. Die niet weggaat met een weekend uitslapen of een vrije dag. Die in je botten zit.
Je werk voelt zwaar en zinloos
Je deed het vroeger met plezier, of in ieder geval met energie. Nu sleep je je erdoorheen. Je telt de uren. Je hebt het gevoel dat je er niets meer van maakt, ook al doe je je best.
Sociale contacten kosten meer dan ze opleveren
Een verjaardag, een afspraak met een vriendin, een borrel op het werk. Je ziet er tegenop. Liever blijf je thuis. Niet omdat je introvert bent, maar omdat je gewoon niets meer over hebt.
Je bent snel geïrriteerd
Over dingen die vroeger langs je heen gleden. De manier waarop iemand kauwt. Een vraag van je kind die je al tien keer hebt beantwoord. Je weet zelf dat het overdreven is, maar je kunt het niet stoppen.
Je voelt je nergens meer echt bij
Je bent er wel, maar niet echt aanwezig. Met je kind, met je partner, met vrienden. Je gaat door de bewegingen. Maar van binnen is het stil op een manier die niet prettig is.
Je hoofd staat nooit écht uit
Altijd een lijstje. Altijd iets wat je nog moet doen, regelen, bedenken, onthouden. En hoe moe je ook bent: zodra je gaat liggen, begint het gemaal weer.
“Ik dacht: ik ben gewoon moe, ik stel me aan. Totdat ik op een dinsdag middag in de auto zat en ik niet wist waarom ik huilde. En ook niet kon stoppen.”
Een moeder uit mijn praktijk
Waarom moeders het zo lang niet zien
Er zijn een paar redenen waarom moeders zichzelf lang niet herkennen in het woord burnout.
De eerste: vergelijken. Je vergelijkt jezelf met moeders die het nóg drukker hebben, nóg meer doen, nóg minder slapen. En dan denk je: wie ben ik om te klagen?
De tweede: normaliseren. Iedereen om je heen is moe. Iedereen heeft het druk. Het lijkt gewoon de prijs van het moederschap. Dus ga je ervan uit dat dit erbij hoort.
De derde: schuld. Als je toegeeft dat je leeg bent, voelt het alsof je zegt dat je het niet aankunt. Dat je faalt. Terwijl het tegendeel waar is: je hebt zo lang doorgegaan, zo lang voor iedereen gezorgd, dat je jezelf ergens onderweg volledig bent kwijtgeraakt.
Burnout is geen falen. Het is wat er gebeurt als je te lang te veel geeft zonder bij te vullen.
Het verschil tussen moe zijn en opgebrand zijn
Moe zijn gaat over na een goede nacht slapen. Na een weekend vrij. Na een vakantie. Je wordt bijgevuld en je voelt het verschil.
Opgebrand zijn gaat dieper. Je kunt slapen wat je wilt, maar je bent niet uitgerust. Je kunt op vakantie gaan, maar je kunt niet echt loslaten. Het zit in je lijf, in je zenuwstelsel, in de manier waarop je reageert op dingen die vroeger langs je heen gleden.
Een simpele vraag om het verschil te voelen: als iemand je morgen een vrije dag geeft, volledig vrij, geen verplichtingen, voel je dan iets van blijdschap? Of vooral leegte, en misschien een beetje angst voor de stilte? Als het tweede, dan is er meer aan de hand dan gewone vermoeidheid.
Eerlijk checken: hoe gaat het écht?
- →Ben ik al langer dan een paar maanden zo moe?
- →Doe ik dingen die ik vroeger leuk vond nog steeds met plezier?
- →Heb ik het gevoel dat ik niets meer over heb voor de mensen om me heen?
- →Vermijd ik steeds vaker sociale situaties die me vroeger energie gaven?
- →Voel ik me meer toeschouwer van mijn eigen leven dan deelnemer?
Als je op meerdere vragen ja antwoordt: dit is een signaal dat je serieus mag nemen.
Wat helpt en wat niet
Wat niet helpt: nog harder je best doen. Een nieuw planningssysteem. Meer sporten omdat je dan meer energie hebt. Een weekendje weg dat je eigenlijk niet kunt betalen, in de hoop dat het daarna beter gaat.
Wat wél helpt: begrijpen waarom je lichaam en zenuwstelsel zo reageren als ze doen. Niet vanuit je hoofd, want je hoofd snapt het allang. Maar vanuit je lijf. Leren voelen wat je nodig hebt. Ruimte maken voor de dingen die jou vullen, ook als dat spannend voelt of schuldig.
En soms: hulp vragen. Niet omdat je het niet kunt. Maar omdat je het niet alleen hoeft.
Herken jij jezelf hierin?
Een kennismaking is altijd kosteloos en vrijblijvend.
We kijken samen wat er speelt en wat jij nodig hebt.